هیجانات، تاب آوری و سرمایه روان شناختی کلیدهای سالمندی سالم
به گزارش دکتر میوه، اصفهان دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با تاکید بر نقش هیجانات، تاب آوری و سرمایه روان شناختی در سلامت روان سالمندان اظهار داشت: هیجانات مثبت با تقویت سیستم ایمنی، بهبود عملکرد شناختی و افزایش امید و خوشبینی می توانند فرآیند پیری را به تأخیر بیندازند، در صورتیکه هیجانات منفی، با تضعیف سلامت روان و جسم، زمینه ساز پیری زودرس و احساس ناتوانی در دوران سالمندی می شوند.
امرالله ابراهیمی در گفتگو با ایسنا اظهار داشت: مفهوم هیجان از مؤلفه های مختلفی چون شناخت، احساس و هیجان تشکیل شده است و هیجانات چنان نقش مهمی دارند که می توانند نحوه نگرش و نگاه انسان به زندگی را تغییر دهند. زمانیکه فرد خلق افسرده یا غمگین دارد افکاری چون ناامیدی، یأس و احساس شکست به ذهن او هجوم می آورد و حافظه هم تمایل می یابد که بیشتر به رویدادهای منفی زندگی رجوع کند. درنتیجه، آینده تیره و تار به نظر می آید. چنین فردی نسبت به خود، دیگران و آینده نگرشی منفی پیدا می کند، خویش را ضعیف و تحقیرشده می بیند و احساس می کند که کسی به او توجه ندارد یا از او حمایتی نمی شود.
وی ادامه داد: در مقابل، هیجانات مثبت همچون شادی، شعف و احساس رضایت باعث می شوند فرد تفکرات مثبت تری داشته باشد، نسبت به خود و زندگی احساس رضایت کند و با نگاهی امیدوارانه به جامعه و آینده بنگرد. درمورد گذشته زندگی خود احساس رضایت کند و با نگاهی امیدوارانه به جامعه و آینده بنگرد. در گذشته تصور می شد تنها نوع تفکر است که هیجان را شکل می دهد، اما امروزه مشخص شده است که هیجان هم می تواند بر نوع تفکر تأثیر بگذارد.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اضافه کرد: در بحث نقش هیجانات در سلامت روان و فرآیند پیری باید گفت وقتی فرد هیجانات منفی مانند اضطراب، افسردگی، استرس یا تنش را تجربه می کند و احساس ناخوشی دارد، یکی از الزامات اساسی برای بهبود حال عمومی، پیشرفت سطح سواد هیجانی است. به اصطلاح باید بتوانیم هیجانات خویش را بشناسیم، برایشان نام بگذاریم و به درستی آنها را بیان نماییم. این مهارت موجب می شود بتوانیم هیجانات مثبت تری را تجربه و هیجانات منفی را بهتر مدیریت نماییم.
ابراهیمی با استناد به پژوهش های انجام شده اظهار داشت: هیجانات مثبتی چون شادی، خوشبینی، امید و رضایت باعث می شوند سیستم ایمنی بدن عملکرد بهتری داشته باشد. مطالعات مختلف در مدلهای انسانی و حیوانی، این مورد را تأیید کرده اند. در مقابل، هیجانات منفی مانند استرس و افسردگی باعث تضعیف سیستم ایمنی می شوند و افراد در معرض مبتلا شدن به بیماری هایی چون دیابت، فشار خون و حتی سرماخوردگی بیشتر قرار می گیرند.
وی ادامه داد: اشخاصی که گرفتار افسردگی یا هیجانات منفی هستند به صورت معمول از ضعف حافظه، کاهش تمرکز و کندی پردازش اطلاعات شکایت دارند، در حالیکه این علائم به صورت قطعی به مفهوم مبتلا شدن به آلزایمر نیست، بلکه ناشی از تأثیر هیجانات منفی بر عملکرد شناختی است.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اضافه کرد: هیجانات منفی با تضعیف سیستم ایمنی به شکل مستقیم باعث تشدید فرآیند پیری، اختلال شناختی(دمانس) یا آلزایمر نیست، بلکه ناشی از تأثیر هیجانات منفی بر عملکرد شناختی است.
ابراهیمی اظهار داشت: هیجانات منفی با تضعیف سیستم ایمنی به صورت غیرمستقیم بوسیله کاهش تمرکز، ناتوانی در حل مساله و کاهش بازسازی سلول ها به پیری زودرس و احساس ناخوشی در فرد دامن می زنند. در مقابل، افراد خوش بین و مثبت نگر، حتی در صورت وجود زمینه ژنتیکی بیماری ها دیرتر گرفتار آنها می شوند و سالمندی سالم تری را تجربه می کنند.
وی ادامه داد: پژوهشها به وضوح نشان داده است که هیجانات منفی باعث بروز پیری زودرس می شوند و سن بیولوژیکی فرد را از سن شناسنامه ای بالاتر می برند. در مقابل، هیجانات مثبت می توانند فرآیند پیری و ناتوانی را به تأخیر اندازند، ازاین رو سفارش می شود افراد با پیشرفت سواد هیجانی، آموزش مهارت های مدیریت هیجان، تمرینات ذهنی و اصلاح سبک زندگی، شرایط ضروری جهت تجربه سالمندی سالم و دیررس را فراهم آورند.
تاب آوری؛ ستون اصلی سرمایه روان شناختی و سلامت روان
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اظهار داشت: تاب آوری یکی از ابعاد مهم و مؤلفه های اصلی سرمایه روان شناختی است. در روان شناسی مثبت نگر، مفهومی به نام سرمایه روان شناختی مطرح شده که همانطور که انسان برای حیات و بقا به سرمایه مادی نیاز دارد، برای سلامت روان هم به سرمایه روان شناختی وابسته است. هر چه این سرمایه در انسان قوی تر و مستحکم تر باشد به تبع آن سلامت روان هم بهتر تأمین می شود.
ابراهیمی خاطرنشان کرد: مؤلفه های سرمایه روان شناختی شامل امید، خوشبینی، احساس خودکارآمدی و تاب آوری است. این مؤلفه به معنای توانایی روانی در رویارویی با مشکلات و عبور از شرایط دشوار است بگونه ای که فرد احساس کند از پس مشکلات برمی آید و می تواند در مقابل رویدادهای زندگی مقاومت کند.
وی ضمن اشاره به اجزای اصلی سرمایه روان شناختی اضافه کرد: تاب آوری نوعی انعطاف پذیری روان شناختی است. یعنی فرد زمانیکه با یک حادثه یا بحران رو به رو می شود، همچون دوران میانسالی یا سالمندی بتواند سلامت روان و جسم خویش را حفظ کند و بعد از مدتی به حالت تعادل قبلی بازگردد. در صورت داشتن تاب آوری بالا، شخص می تواند با بهره گیری از منابع روانی و شیوه های مواجهه با استرس، سلامت خویش را بازیابد. در مقابل، آنهایی که از تاب آوری کمتری برخوردار می باشند در رویارویی با حوادث دوران سالمندی مانند شکستگی، افتادن یا بیماری ممکنست گرفتار افت شدید روحی یا حتی دستاوردهای جسمانی جبران ناپذیر شوند، اما فردی که از ظرفیت تاب آوری برخوردار است، حتی در سخت ترین شرایط هم می تواند روند بهبودی را بپیماید و از پس چالش ها برآید.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اشاره کرد: در هر مرحله از رشد، انسان با مجموعه ای از چالش ها و حوادث خاص مواجه می شود، به صورت مثال در دوران میانسالی و سالمندی فرد احساس می کند دیگر آن چابکی و سرعت تفکر دوران جوانی را ندارد، اما اگر تاب آوری در او تقویت شده باشد، می تواند با آموزش های روان شناختی، مطالعه یا شرکت در جلسات تراپی، سلامت روان خویش را در مقابل این تغییرات حفظ کند.
ابراهیمی تاکید کرد: در حقیقت، آن چه تعیین می کند ما تا چه اندازه سالمند یا به اصطلاح ضدپیر باشیم، فقط گذر زمان نیست، بلکه به میزان سرمایه روان شناختی ما برمی گردد. اشخاصی هستند که ممکنست حافظه شان ضعیف تر شده باشد، اما خردمندی و عقل گرایی آنها بالا رفته است، رفتارهای تکانشی کمتری دارند و بنابراین بهتر می توانند سلامت خویش را حفظ کنند.
تاب آوری روان شناختی؛ سپر محافظ سالمندان در مقابل صدمه ها
وی ادامه داد: تاب آوری روان شناختی بعنوان یکی از مؤلفه های اساسی سرمایه روان شناختی، در تمامی مراحل سالمندی می تواند نقش ضربه گیر ایفا کند و از فرد در مقابل فشارها و صدمه های این دوران محافظت نماید.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تشریح کرد: شواهد علمی نشان می دهند که وجود امید و انسجام شخصیتی و تفکر خوش بینانه، بخصوص در سالمندان تأثیرات شگرفی بر دستاوردهای سلامتی دارد. بگونه ای که مشاهده شده است افراد دارای امید بالا حتی از پس بیماریهای خطرناکی چون سرطان برمی آیند.
ابراهیمی ضمن اشاره به نتایج نگران کننده در مورد بدبینی خاطرنشان کرد: در مقابل، اشخاصی که بدون امید و خوش بینی کافی بوده و بدبین هستند، حتی بعد از انجام اعمال جراحی، نرخ بقای پایین تری دارند. بعنوان مثال در مطالعات در ارتباط با پیوند کلیه، دیده شده است احتمال پس زدگی(ریجکت شدن) پیوند در افراد بدبین، بیشتر از کسانی است که قبل از عمل، سطح بالایی از امید و خوش بینی را گزارش کرده اند.
وی ضمن اشاره به مداخلات روان شناختی اظهار داشت: تحقیقاتی روی افراد گرفتار افسردگی و مشکلات مزمن جسمی انجام که در آنها از مداخلات روان شناختی مبتنی بر روان شناسی مثبت نگر استفاده شد. روانشناس مثبت نگر روی هر چهار مؤلفه اصلی شامل امید، خوشبینی، خودکارآمدی و تاب آوری کار می کند. نتایج نشان داد اشخاصی که بعد از این جلسات درمانی، میزان خوش بینی و امیدشان بالا رفته بود و به این باور رسیده بودند که حوادث ناگوار گذرا هستند و می توانند به حالت طبیعی بازگردند، در رویارویی با بیماری ها عملکرد بهتری داشتند.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تاکید کرد: این افراد نه تنها در کارآزمایی های بالینی، بلکه در رویارویی با درد و احساس ناتوانی هم وضعیت بهتری داشتند. این تجربیات ثابت کرده است که تقویت خوش بینی و امید، بخصوص در دوران سالمندی، سلامت فرد را بشکل قابل ملاحظه ای حفظ می نماید تا جایی که حتی در عملکرد سیستم ایمنی هم تفاوت معناداری میان افراد خوش بین و بدبین دیده شده است. از ین جهت، با عنایت به این که این توضیحات برای عموم عرضه می شود، لازم است بر اهمیت این جنبه های روان شناختی تاکید شود.
ابراهیمی افزود: فقط مسایل روان شناختی در رویارویی با بیماری ها تعیین کننده نیستند و عوامل دیگری هم نقش محوری دارند. باید توجه داشت که در دوران سالمندی و مواجهه با بیماری ها تفاوت های فردی هم عاملی حیاتی در این فرآیند محسوب می شوند. تفاوت های ژنتیکی، ساختار بدنی اولیه و حتی خلق وخوی ذاتی افراد، دراین میان نقش آفرین است. این عوامل هم از نظر بیولوژیکی و هم در نحوه تشکیل سبک زندگی تأثیرگذارند.
وی اظهار داشت: سبک زندگی هر فرد که درصدهای متفاوتی در افراد مشاهده می شود، بخش عمده ای از مواجهه با بیماری ها و دردهای دوران سالمندی را شکل می دهد. یک سبک زندگی سالم شامل عادت های بدنی مناسب، تغذیه کافی و صحیح، برنامه های کاهش فشار بوسیله تفریح و استراحت و ابعاد معنوی و عبادت است. تمامی این موارد عاملی برای تاب آوری در مقابل چالش های جسمانی محسوب می شوند.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اضافه کرد: نکته مهم این است که سبک زندگی باید متناسب با وضعیت بدنی، سن، و جنسیت افراد باشد و قابلیت انعطاف و اصلاح پذیری داشته باشد، همین طور تفویض برخی مسئولیت ها به دیگران در این دوران ضروریست، چونکه فرد ممکنست نتواند همان انتظاراتی را که از خود در دوران جوانی داشته در مدیریت روزمره و زندگی خود اعمال نماید.
ابراهیمی افزود: در نهایت مجموعه ای از عوامل دست به دست هم می دهند تا ما بسمت سالمندی سالم حرکت نماییم یا در معرض سالمندی همراه با بیماری و ناتوانی قرار گیریم. این عوامل شامل مسایل روان شناختی مانند تاب آوری، خوش بینی و شیوه های مواجهه با استرس و تفاوت های فردی در پتانسیلهای جسمی است. این ترکیب است که مسیر کلی دوران کهولت را رقم می زند.
وی اظهارکرد: خیلی از شیوه ها و مداخلات روان درمانیِ رایج، در صورت تعدیل و متناسب سازی با شرایط سالمندان می توانند بسیار مؤثر باشند. این تعدیل باید با درنظر گرفتن سن، جنسیت، سطح تحصیلات و مهم تر از تمام میزان کارکردهای شناختی فرد صورت گیرد.
سالمندی فعال با تقویت امید و مشارکت اجتماعی
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با محوریت روان درمانی در رویارویی با چالش های سالمندی اضافه کرد: یکی از مؤثرترین شیوه هایی که می تواند به سالمندان در مواجهه با مسائلی نظیر فقدان عزیزان، تنهایی، یا تغییر نقش های اساسی بعد از بازنشستگی کمک نماید روان درمانی مبتنی بر روان شناسی مثبت است. این رویکرد که به آن(Positive Psychology Capital) گفته می شود بر تقویت توانائیها و خاصیت های مثبت فرد تمرکز دارد.
ابراهیمی افزود: روان درمانی مبتنی بر روان شناسی مثبت شامل تقویت امید، خوشبینی، ظرفیت بخشودگی، همین طور پرورش قدرشناسی و شکرگزاری است، علاوه بر این، تشویق به خدمت به هم نوع، مشاوره دهی به نیازمندان و شرکت در کارهای داوطلبانه و جمعی با برنامه ریزی درست، می تواند رشد ذهنی و باروری شناختی فرد را در این دوران تأیید کند و از انزوا پیشگیری کند.
وی اضافه کرد: در کنار روان درمانی مبتنی بر روان شناسی مثبت، درمان بر پایه پذیرش و تعهد(ACT) هم ابزاری قدرتمند برای سازگاری با فرآیند سالمندی است. این درمان به افراد می آموزد که چطور کمبودها، ناتوانی ها و تغییرات ناگزیر زندگی را بعنوان فرایندی طبیعی از رشد انسان قبول کنند. این پذیرش به معنای تسلیم شدن در مقابل بلایا نیست، بلکه به معنای پذیرش حقیقت کنونی و تمرکز بر این نکته است که در دوران سالمندی هم چه کارهای ارزشمندی می توان انجام داد و سختی ها را با این دیدگاه متحمل شد.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بیان نمود: درمان های شناختی-رفتاری (CBT) هم برای سالمندان تعدیل شده اند و می توانند در اصلاح نگرش ها و برداشت های فرد از زندگی و آینده بسیار کارساز باشند. به عنوان نمونه، اصلاح دیدگاه نسبت به استقلال فرزندان و جدایی آنها از محیط اصلی خانواده می تواند از رنج های ذهنی افراد کم کند و آنها را بسمت نگرشی واقع بینانه تر و در نهایت سلامت روان سوق دهد.
ابراهیمی اضافه کرد: با وجود تلاش ها برای جوان سازی جمعیت، ممکنست انتظارات مورد نظر محقق نشود و ما با انبوهی از سالمندان رو به رو شویم، ازاین رو باید از همین امروز تدابیری اتخاذ نماییم تا این فرآیند به یک چالش مدیریت پذیر تبدیل گردد تا یک بحران فراگیر. این امر مستلزم آنست که در رشته های تخصصی دانشگاهی، دوره هایی برای سبک زندگی سالمندی تعریف و آموزش های لازم به عموم عرضه شود.
نقش زیرساخت های اجتماعی و آموزشی در سلامت روان سالمندان
وی در مورد تشکیل زیرساخت ها اظهار داشت: اگر مقرر است خانه های سالمندی تأسیس شود، این مراکز باید با تعامل بسیار نزدیکی با خانواده ها همراه باشند به گونه ای که ارتباط روزانه حتی رفت و بازگشت روزانه حفظ شود، همین طور آموزش برنامه های متنوع دیجیتالی برای این گروه سنی حیاتیست تا بتوانند روابط اجتماعی خویش را با همسالان و اقوام حداقل به شکل دیجیتالی حفظ کنند.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تاکید کرد: مشکلات اقتصادی و محل سکونت در دوران سالمندی باید از همین حالا مورد توجه قرار گیرد. مهم تر از آن خود این افراد باید آموزش های روان شناختی لازم را ببینند تا آمادگی ضروری جهت آن دوران را کسب کنند. ما اغلب در مقابل سالمندی و پیری گرفتار انکار می شویم و شرایط فعلی را دلیل بر نبود احتیاج به برنامه ریزی می دانیم در حالیکه باید از حالا آماده شویم که اگر شرایط سختی به وجود آمد بتوانیم با موفقیت از آن عبور نماییم.
ابراهیمی تشریح کرد: ما نیازمند آینده پژوهی دقیق هستیم تا روند رشد جمعیت و پیچ سالمندی را مشاهده نماییم و پیش از رسیدن به مرحله بحرانی، آموزش های روان شناختی و سبک زندگی را گسترش دهیم. یکی از عوامل کشنده در سالمندی تنهایی است. روان شناسی مثبت و سبک زندگی مبتنی بر آن، تکنیک هایی برای غلبه بر این احساس ارائه می کند. یکی از مؤثرترین روش ها، مقابله دینی و معنوی است. به این معنا که باید بستری فراهم گردد تا افراد بتوانند حیات خویش را باارزش بدانند و ما باید امکانات و آموزش هایی برای رشد معنوی آنها درنظر بگیریم.
وی اظهار داشت: مباحث روان شناسی، مانند هیجانات، طرز تفکر و شناخت ها، نمی توانند بدون مبنای نورونی درنظر گرفته شوند. این دو حوزه به شدت با هم پیوند دارند. امروزه در مباحث آموزش، شواهدی وجود دارد که نشان داده است تمرین های ذهنی و شناختی می توانند باعث نوروپلاستیسیتی(Neuroplasticity) شوند. به مفهوم فعال شدن یا حتی به وجود آمدن نورون های جدید. این دیدگاه سنتی که می گفت مغز بعد از جوانی دیگر بازسازی نمی گردد، امروزه با چالش های جدی روبرو شده است.
دانشیار گروه روان شناسی سلامت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان خاطرنشان کرد: حتی سلول های بدنی هم بعد از طی یک دوره سخت بیماری، می توانند باردیگر از لحاظ روان شناختی سالم تر، شاداب تر و امیدوارتر شوند و سیستم های بدنی مورد بازسازی قرار گیرند. رشته ای که امروزه در این تقاطع کار می کند، عصب شناختی روان(Neuropsychology) است که بررسی می کند مداخلات روان شناختی چطور بر آناتومی و فیزیولوژی مغز اثر می گذارند.
ابراهیمی بیان نمود: ما نیازمند تدوین بسته های جامع برای دوران سالمندی هستیم که مؤلفه های مختلفی را در برگیرد مؤلفه های روان شناختی، توانبخشی شناختی و مولفه های اجتماعی. افراد باید در این نوبت احساس کنند که نظام، دولت، سیستم بهداشت و درمان، سازمان نظام روانشناسی و سایر سیستم های خدمت رسان در پشت آنها قرار دارند و احساس حمایت اجتماعی دریافت می کنند.
وی تاکید کرد: توسعه حمایت های اجتماعی همچون حمایت های فامیلی که در فرهنگ ما ریشه دارد در کنار حمایت ها رسمی سیستمی می تواند به افراد کمک نماید که با افزایش احساس مثبت حمایت اجتماعی بر احساس تنهایی در دوران سالمندی غلبه کنند، همین طور باید شرایطی فراهم گردد تا رشد معنوی افراد تسهیل شده و آنها ارزش حیات خویش را در هر شرایطی درک کنند.
به طور خلاصه، در گذشته تصور می شد تنها نوع تفکر است که هیجان را شکل می دهد، اما امروزه مشخص شده است که هیجان هم می تواند بر نوع تفکر تأثیر بگذارد. نقش زیرساخت های اجتماعی و آموزشی در سلامت روان سالمندان وی در مورد تشکیل زیرساخت ها گفت: اگر مقرر می باشد خانه های سالمندی تأسیس شود، این مراکز باید با تعامل خیلی نزدیکی با خانواده ها همراه باشند به شکلی که ارتباط روزانه حتی رفت و بازگشت روزانه حفظ شود، همینطور آموزش برنامه های متنوع دیجیتالی برای این گروه سنی حیاتیست تا بتوانند روابط اجتماعی خود را با همسالان و اقوام حداقل بشکل دیجیتالی حفظ کنند. وی اشاره کرد: توسعه حمایت های اجتماعی همچون حمایت های فامیلی که در فرهنگ ما ریشه دارد در کنار حمایت ها رسمی سیستمی می تواند به افراد کمک کند که با افزایش احساس مثبت حمایت اجتماعی بر احساس تنهایی در دوران سالمندی غلبه کنند، همینطور باید شرایطی فراهم شود تا رشد معنوی افراد تسهیل شده و آنها ارزش حیات خود را در هر شرایطی درک کنند.
منبع: drmiveh.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب