پرتودرمانی به کند شدن روند آرتروز زانو کمک می نماید
به گزارش دکتر میوه، تحقیقات جدید نشان میدهد که تابش دوزهای پایین پرتو به زانوهای دچار آرتروز، امکان دارد علایم را تسکین داده و حتی پیشرفت بیماری را کُند سازد.
به گزارش دکتر میوه به نقل از مدیسن نت، این مطالعه وضعیت حدود ۳۰۰ بیمار دچار آرتروز زانو را بررسی کرد؛ گروهی از این بیماران تحت درمان با پرتو قرار گرفتند و به مدت نزدیک به ۱۲ سال پیگیری شدند.
دکتر «ناگندرا کونرو»، متخصص رادیوتراپی-انکولوژی در دانشگاه لویولا در میوود ایلینوی و از نویسندگان این تحقیق، اظهار داشت: «بیماران شاهد بهبود پایدار در میزان درد و عملکرد مفصل بودند؛ تصاویر MRI تخریب کمتری را در مفصل نشان می داد و سال ها بعد، ما شاهد ناتوانی کمتر و- در بیماران دچار بیماری درجه ۲- نیاز کمتر به عمل تعویض مفصل زانو بودیم.»
او در یک بیانیه خبری گفت: «مجموع این یافته ها این احتمال را مطرح می کند که این تکنیک درمانی ممکنست بر سیر طولانی مدت آرتروز تاثیر بگذارد.»
به گفته نویسندگان، خیلی از افراد با کاربرد پرتوهای هدفمند با دوز بالا برای درمان بیماری هایی مانند سرطان آشنا هستند. پرتوهایی که با دوز پایین تر تابانده می شوند قدرت کمتری دارند، اما بازهم می توانند التهاب موضعی در اطراف مفاصل دچار آرتروز را کاهش دهند.
محققان توضیح دادند که التهاب خواهد توانست سرعت وضعیت آرتروز را وخیم تر کرده و روند پیشرفت آن را افزایش دهد. ورزش، مصرف دارو یا تزریقات و حفظ وزن مناسب می توانند علایم را تسکین دهند، اما تاثیر چندانی در کُند کردن سیر بیماری ندارند.
این مطالعه نشان داد که پرتودرمانی ممکنست دقیقا همین کار را انجام دهد.
این کارآزمایی شامل ۲۹۲ فرد دچار آرتروز علامت دار زانو در مراحل ابتدایی (درجه ۰، ۱ یا ۲) بود که بر مبنای ظاهر استخوان در تصاویر رادیوگرافی یا ام آرآی تعیین شده بود.
میانگین سنی شرکت کنندگان حدود ۳۸ سال بود. بعضی از آنها تنها دارو (گلوکوزآمین و کندروایتین) دریافت نمودند، در صورتیکه گروهی دیگر علاوه بر دارو، تحت پرتودرمانی نیز قرار گرفتند.
پرتوهای تابانده شده به زانو از نوع پرتوهای ایکس با انرژی پایین بودند.
بیماران به طور معمول بلا فاصله بعد از انجام پرتودرمانی، از کاهش درد زانو خبر می دادند. آنها همین طور در مقایسه با اشخاصی که تنها دارو مصرف کرده بودند، بهبود قابل توجه و پایداری را در عملکرد جسمانی و کیفیت زندگی خود گزارش کردند.
محققان خاطرنشان کردند که این مورد جای تعجب ندارد، چونکه دهه هاست که از پرتودرمانی با دوز پایین به صورت معمول برای تسکین آرتروز استفاده می شود. اسکن های ام آرآی همین طور نشان دادند که بعد از دریافت پرتودرمانی با دوز پایین توسط بیماران، تخریب استخوان در زانوها کمتر بوده است.
با این حال، خبر مهم در ارتباط با نتایج طولانی مدت بود: در طول حدودا ۱۲ سال، احتمال گزارش ناتوانی در بین شرکت کنندگانی که این درمان را دریافت کرده بودند، ۶۷ درصد کمتر از کسانی بود که آنرا دریافت نکرده بودند.
در میان افراد دچار بیماری مرحله ۲، ۳۱ درصد از آنهایی که تحت درمان قرار گرفته بودند گرفتار ناتوانی شدند، در صورتیکه این رقم برای آنهایی که درمان را دریافت نکرده بودند، ۶۱ درصد بود.
یافته های مشابهی در مورد عمل تعویض مفصل زانو نیز به دست آمد؛ به قول پژوهشگران، تنها ۱۴ درصد از افراد دچار آرتروز درجه ۲ که پرتودرمانی دریافت کرده بودند، طی ۱۲ سال بعد به تعویض مفصل زانو نیاز پیدا کردند، در صورتیکه این میزان در بین آنهایی که درمان نشده بودند، ۳۶ درصد بود.
کونرو اظهار داشت: «بیماری درجه ۲ ممکنست نشان دهنده مقطع زمانی خاصی باشد که در آن آرتروز تثبیت شده، اما هنوز لطمه گسترده ای به مفصل وارد نشده است. ترکیب کاهش ناتوانی و کاهش موارد تعویض مفصل زانو در این بیماران، امیدوارکننده است. این امر فرصتی را جهت بررسی این مورد فراهم می آورد که آیا درمان سریع التهاب می تواند روند طولانی مدت بیماری را تغییر دهد یا خیر.»
به نظر نمی رسید که این تکنیک درمانی خطر مبتلا شدن به سرطان را افزایش دهد.
نویسندگان اظهار داشتند که در طول دوره پیگیری حدودا ۱۲ ساله، هیچ گونه واکنش ناشی از پرتو در زانوهای تحت درمان یا موردی از سرطان در ناحیه درمان شده گزارش نشد.
به طور خلاصه، به گزارش دکتر میوه به نقل از مدیسن نت، این مطالعه وضعیت حدود ۳۰۰ بیمار گرفتار آرتروز زانو را بررسی کرد؛ گروهی از این بیماران تحت درمان با پرتو قرار گرفتند و به مدت نزدیک به ۱۲ سال پیگیری شدند. دکتر ناگندرا کونرو، متخصص رادیوتراپی-انکولوژی در دانشگاه لویولا در میوود ایلینوی و از نویسندگان این پژوهش، عنوان کرد: بیماران شاهد بهبود پایدار در میزان درد و عملکرد مفصل بودند؛ تصاویر MRI تخریب کمتری را در مفصل نشان می داد و سال ها بعد، ما شاهد ناتوانی کمتر و- در بیماران گرفتار بیماری درجه ۲- نیاز کمتر به عمل تعویض مفصل زانو بودیم. بگفته نویسندگان، بسیاری از افراد با کاربرد پرتوهای هدفمند با دوز بالا برای درمان بیماری هایی مانند سرطان آشنا هستند. اسکن های ام آرآی همینطور نشان دادند که پس از دریافت پرتودرمانی با دوز پایین توسط بیماران، تخریب استخوان در زانوها کمتر بوده است. در عین حال، خبر مهم در رابطه با نتایج طولانی مدت بود: در طول حدودا ۱۲ سال، احتمال گزارش ناتوانی در میان شرکت کنندگانی که این درمان را دریافت کرده بودند، ۶۷ درصد کمتر از کسانی بود که آن را دریافت نکرده بودند. در بین افراد گرفتار بیماری مرحله ۲، ۳۱ درصد از آنهائیکه تحت درمان قرار گرفته بودند گرفتار ناتوانی شدند، در صورتی که این رقم برای آنهائیکه درمان را دریافت نکرده بودند، ۶۱ درصد بود. یافته های مشابهی در مورد عمل تعویض مفصل زانو نیز به دست آمد؛ به قول محققان، تنها ۱۴ درصد از افراد گرفتار آرتروز درجه ۲ که پرتودرمانی دریافت کرده بودند، طی ۱۲ سال بعد به تعویض مفصل زانو نیاز پیدا کردند، در صورتی که این میزان در میان آنهائیکه درمان نشده بودند، ۳۶ درصد بود. کونرو عنوان کرد: بیماری درجه ۲ ممکنست نشان دهنده مقطع زمانی خاصی باشد که در آن آرتروز تثبیت شده، اما هنوز لطمه گسترده ای به مفصل وارد نشده است.
منبع: دکتر میوه
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب